Prije 32 godine dogodio se masakr na Drveniji. Bilo je to u vrijeme kada je Sarajevo svakodnevno bilo izloženo nemilosrdnim napadima snaga bosanskih Srba. Oko 12:40 sati, dok su se građani pokušavali kretati kroz opkoljeni grad, s položaja agresorskih snaga na području Hladivoda ispaljena je minobacačka granata kalibra 120 mm. Projektil je pao u neposrednoj blizini mosta Drvenija, tačnije u ulici Hamdije Kreševljakovića, ispred broja 47, gdje se u tom trenutku nalazio veći broj civila.
Eksplozija je usmrtila sedam Sarajlija, a još četvero je zadobilo teške povrede. Među ubijenim su bili: Staka Aksentić, Zekerijah Dacić, Ibro Plakalo, Sead Plakalo, Igbal Redžić, Dženan Smajić i Elvedin Zimić. Oni su, kao i hiljade drugih tokom opsade, postali žrtve svakodnevnog granatiranja čije je isključivo obilježje bilo gađanje gradskih zona u kojima nije bilo vojnih ciljeva.
Napad na Drveniju nije bio izolovan incident, već dio šire strategije zastrašivanja i sistematskog terora nad civilima Sarajeva. Ovakve akcije provodile su snage pod komandom Ratka Mladića, te strukturama Sarajevsko-romanijskog korpusa, tzv. VRS, kojima su upravljali Stanislav Galić i kasnije Dragomir Milošević. Upravo u periodu njihovog zapovijedanja bilježe se najteži zločini nad sarajevskim stanovništvom.
Tokom gotovo četverogodišnje opsade posebno su bili na udaru prostori gdje se okupljalo mnogo ljudi kao što su pijace, glavne ulice, škole, zdravstvene ustanove, pa čak i porodilišta i biblioteke. Redovi za vodu i hljeb, mjesta gdje su civili tražili osnovne namirnice za preživljavanje, često su postajali mete minobacača i snajpera.
Za politiku terora sprovođenu nad civilnim stanovništvom Sarajeva, Haški tribunal je Stanislava Galića pravosnažno osudio na doživotnu kaznu zatvora. Protiv njegovog nasljednika, Dragomira Miloševića, vođeni su i dodatni pravni postupci zbog zločina počinjenih tokom njegove komande.
